ალ­ბათ, ყვე­ლა ჩვენ­განს ერთხელ მა­ინც გა­უ­კე­თე­ბია ეს: რო­გორც კი კარგ ამ­ბავს ვი­ტყვით ან სა­მო­მავ­ლო გეგ­მებ­ზე ვსა­უბ­რობთ, მა­შინ­ვე ხეზე ვა­კა­კუ­ნებთ ან მარ­ცხე­ნა მხარს მიღ­მა სიმ­ბო­ლუ­რად ვა­ფურ­თხებთ. ბევ­რის­თვის ეს უბ­რა­ლოდ ავ­ტო­მა­ტუ­რი ქმე­დე­ბაა, თუმ­ცა ამ რი­ტუ­ა­ლებს მრა­ვალ­სა­უ­კუ­ნო­ვა­ნი და საკ­მა­ოდ სა­ინ­ტე­რე­სო ის­ტო­რია აქვს.

მარ­ცხე­ნა მხა­რი და "ჩრდი­ლო­ვა­ნი ძა­ლე­ბი"

ხალ­ხუ­რი გად­მო­ცე­მე­ბით, ადა­მი­ა­ნის მარ­ჯვე­ნა მხა­რეს მფარ­ვე­ლი ან­გე­ლო­ზი დგას, მარ­ცხე­ნას კი - "ბნე­ლი ძალა" ან სული აკონ­ტრო­ლებს, რო­მელ­საც შე­უძ­ლია ადა­მი­ანს იღ­ბა­ლი მოჰ­პა­როს ან მისი და­ნა­პი­რე­ბი ჩა­შა­ლოს.

ეზო­თე­რი­კო­სე­ბის გან­მარ­ტე­ბით, მარ­ცხე­ნა მხარს მიღ­მა გა­და­ფურ­თხე­ბა ამ უარ­ყო­ფი­თი ენერ­გი­ის გან­დევ­ნის სიმ­ბო­ლოა. ძვე­ლად ნერ­წყვი სა­სი­ცო­ცხლო ენერ­გი­ის მა­ტა­რებ­ლად ით­ვლე­ბო­და და ამ ჟეს­ტით ადა­მი­ა­ნი თით­ქოს "ბეჭ­დავ­და" თა­ვის ნათ­ქვამს და იცავ­და მას ბო­რო­ტი თვა­ლის­გან.

ხეზე და­კა­კუ­ნე­ბა - დახ­მა­რე­ბის თხოვ­ნა ბუ­ნე­ბის­გან

ხეზე და­კა­კუ­ნე­ბის ტრა­დი­ცია ქრის­ტი­ა­ნო­ბამ­დე­ლი ეპო­ქი­დან მო­დის. მა­შინ ადა­მი­ა­ნებს სჯე­რო­დათ, რომ ხე­ებ­ში სუ­ლე­ბი ბი­ნად­რობ­დნენ. მა­გა­ლი­თად, მუხა ძლი­ე­რე­ბის სიმ­ბო­ლო იყო, არ­ყის ხე - ქა­ლუ­რი ენერ­გი­ის.

ხეზე შე­ხე­ბა ან და­კა­კუ­ნე­ბა ნიშ­ნავ­და ბუ­ნე­ბის ძა­ლე­ბის­თვის დახ­მა­რე­ბის თხოვ­ნას. რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი რა­ი­მე კარ­გს ამ­ბობ­და, ის ხეზე აკა­კუ­ნებ­და, რათა თა­ვი­სი სი­ტყვე­ბი ბუ­ნე­ბის ენერ­გი­ით და­ეც­ვა და "გა­ემ­ყა­რე­ბი­ნა".

რა­ტომ მა­ინ­ცდა­მა­ინც სამ­ჯერ?

რი­ცხვი 3 ბევრ კულ­ტუ­რა­ში საკ­რა­ლუ­რია. მა­გი­ურ ლო­გი­კა­ში მოქ­მე­დე­ბის სამ­ჯერ გა­მე­ო­რე­ბა გან­ზრახ­ვის და­ფიქ­სი­რე­ბას ნიშ­ნავს:

პირ­ვე­ლი - გან­ცხა­დე­ბაა;

მე­ო­რე - და­დას­ტუ­რე­ბა;

მე­სა­მე - სა­ბო­ლოო და­ფიქ­სი­რე­ბა.

გარ­და ამი­სა, ეს რი­ცხვი სამ სამ­ყა­რო­სა და დროს­თან (წარ­სუ­ლი, აწ­მყო, მო­მა­ვა­ლი) კავ­შირს გა­ნა­სა­ხი­ე­რებს. სწო­რედ ამი­ტომ, ზღაპ­რებ­შიც კი გმი­რი ყო­ველ­თვის სამ­ჯერ ცდის ბედს ან სამ­ჯერ მი­მარ­თავს ძა­ლებს დახ­მა­რე­ბის­თვის.

ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი დაც­ვა თუ მა­გია?

დღეს ეს რი­ტუ­ა­ლე­ბი უფრო ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი თავ­დაც­ვის სა­შუ­ა­ლე­ბაა. რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი ამ მოქ­მე­დე­ბებს ას­რუ­ლებს, ის ქვეც­ნო­ბი­ე­რად იბ­რუ­ნებს კონ­ტრო­ლის გან­ცდას სა­კუ­თარ ცხოვ­რე­ბა­ზე. წი­თე­ლი ძაფი მა­ჯა­ზე, ქინ­ძის­თა­ვი სა­მო­სის შიგ­ნი­თა მხა­რეს თუ ხეზე და­კა­კუ­ნე­ბა - ეს ყვე­ლა­ფე­რი გვეხ­მა­რე­ბა, თავი უფრო მშვი­დად ვიგ­რძნოთ სამ­ყა­რო­ში, სა­დაც ბევ­რი რამ ჩვენ­ზე არ არის და­მო­კი­დე­ბუ­ლი.

გახ­სოვ­დეთ, რომ ყვე­ლა წა­რუ­მა­ტებ­ლო­ბა "თვა­ლის ცე­მას" ან "გათ­ვალ­ვას" არ უნდა და­ვაბ­რა­ლოთ. ხში­რად სტრე­სი და გა­დაღ­ლა ბევ­რად უფრო რე­ა­ლუ­რი მი­ზე­ზია, ვიდ­რე მის­ტი­კუ­რი ძა­ლე­ბი.